Rynek miodu wchodzi w dekadę, w której tradycja spotyka się z nowoczesnością w sposób bardziej widoczny niż kiedykolwiek wcześniej. Z jednej strony miód pozostaje produktem zakorzenionym w kulturze, sezonowości i pracy pszczół, czyli w czymś, co trudno przyspieszyć lub „zautomatyzować” bez utraty sensu. Z drugiej strony rosną oczekiwania konsumentów, którzy chcą wygody, przewidywalnej jakości, jasnej informacji o pochodzeniu i wartości dodanej, rozumianej nie jako marketingowe hasło, ale realny powód, dla którego warto zapłacić więcej. Do 2030 roku będą wygrywać marki, które umieją połączyć te dwa światy: pokażą prawdę o pasiece i terroir, a jednocześnie zaproponują format, smak i opowieść dopasowane do współczesnego stylu życia.

Najsilniejsze trendy, które widać już teraz w raportach branżowych, układają się w spójną mapę: premiumizacja i segmentacja jakości, wygodne formy konsumpcji, mody na miody smakowe i infuzje oraz rosnący nacisk na transparentność i „clean label”. Coraz ważniejsza staje się też rola miodu jako składnika gotowych produktów: nie tylko w herbacie czy domowych wypiekach, lecz w granolach, napojach, sosach, przekąskach, a nawet w produktach, które dotąd kojarzyły się wyłącznie z cukrem rafinowanym lub syropami. W tej perspektywie miód 2030 nie jest jedną kategorią, lecz całym ekosystemem: od słoika z etykietą rzemieślniczej pasieki po poręczną saszetkę „on the go”, od monofloralnego rarytasu po funkcjonalne mieszanki z dodatkami, które mają odpowiadać na konkretne potrzeby konsumentów.

Pierwszym i najtrwalszym trendem jest premiumizacja, czyli przesuwanie się części rynku w stronę wyższej jakości, większej selektywności i silniejszego podkreślania pochodzenia. Premiumizacja w miodzie nie polega wyłącznie na podniesieniu ceny. Jej istotą jest budowanie zaufania do produktu poprzez jasną odpowiedź na pytania: skąd jest ten miód, z jakich pożytków pochodzi, kto go pozyskał i jak dba się o jego jakość. W praktyce oznacza to rosnącą popularność miodów single origin, monofloralnych, organicznych oraz miodów o reputacji „specjalistycznej”, gdzie najsilniejszym symbolem pozostaje manuka. Wrażliwy konsument coraz częściej szuka nie tylko „miodu”, ale konkretnej odmiany, profilu smakowego i historii: lipa, gryka, akacja, wrzos, spadź, a także miody regionalne, w których ważne jest miejsce i warunki środowiskowe.

Kategoria single origin rozwija się dzięki prostemu mechanizmowi: im więcej informacji o pochodzeniu, tym łatwiej zbudować wrażenie unikalności i przewidywalnej jakości. Wino od lat opiera się na terroir i rocznikach, kawa na mikrolotach i plantacjach, a oliwa na regionie, odmianie i metodzie tłoczenia. Miód wchodzi w podobny język opowieści. Terroir w miodzie to nie tylko mapa. To mozaika roślin, pogoda w danym sezonie, typ gleby, sąsiedztwo pól uprawnych lub łąk, a także praktyki rolnicze, które wpływają na bioróżnorodność. Do 2030 roku ta narracja będzie coraz bardziej „konkretna” i udokumentowana: marki będą chętniej pokazywać analizy pyłkowe, parametry jakości, ścieżkę od pasieki do słoika, a nawet narzędzia cyfrowe do weryfikacji partii produktu.

W świecie premium rośnie znaczenie miodów monofloralnych, bo pozwalają one opisać produkt językiem smaku i aromatu, a nie tylko słodyczy. Konsument uczy się rozróżniać nuty kwiatowe, ziołowe, karmelowe czy żywiczne, a miód przestaje być „złotym dodatkiem” do herbaty. Staje się produktem degustacyjnym, podobnym do serów, czekolady rzemieślniczej czy kawy specialty. To z kolei napędza edukację: warsztaty, pairing z serami, pieczywem, owocami, a nawet z wytrawnymi daniami. Do 2030 roku w komunikacji marek coraz częściej będzie się pojawiać słownictwo zbliżone do świata gastronomii: profile sensoryczne, rekomendacje zastosowań, sezonowe serie i limitowane partie.

Premiumizacja ma też drugą stronę, bardziej „odpowiedzialną”: rosnący udział segmentu organicznego. Konsument, który płaci więcej, oczekuje nie tylko smaku, ale spójności wartości. Jeżeli marka mówi o naturze, powinna pokazać standardy, które stoją za produktem: praktyki pasieczne, zasady karmienia, podejście do ochrony środowiska, a także zgodność z kryteriami certyfikacji.

Wraz z tym trendem rośnie presja na transparentność: jasne deklaracje, co jest w słoiku, a czego nie ma, i dlaczego. Do 2030 roku „organiczne” będzie coraz częściej powiązane z opowieścią o bioróżnorodności i rolnictwie przyjaznym zapylaczom. Dla konsumenta oznacza to prostą obietnicę: kupując lepszy miód, wspieram praktyki, które mają sens nie tylko dla mnie, ale też dla środowiska.

W tej samej logice rozwija się wątek miodów określanych potocznie jako „medyczne”, z manuką na czele. Warto tu zachować rzetelność: miód jest

żywnością, a nie lekiem, natomiast część miodów ma reputację związaną z określonymi właściwościami wynikającymi z ich składu i pochodzenia. To, co do 2030 roku będzie szczególnie ważne, to odpowiedzialny język komunikacji. Konsument jest coraz bardziej wyczulony na obietnice „cudownego działania”, a jednocześnie nadal szuka produktów, które wpisują się w styl życia nastawiony na profilaktykę, dbanie o odporność i naturalne składniki. Dlatego rosnąć będzie segment premium, który łączy dwa elementy: dowody jakości i uczciwą narrację. Zamiast krzykliwych haseł będą działać transparentne standardy, precyzyjny opis pochodzenia, kontrola parametrów oraz rozsądne sugerowanie zastosowań kulinarnych i wspierających dobre nawyki.

Równolegle, co może wydawać się paradoksalne, rośnie siła lokalności. Konsument potrafi fascynować się egzotycznym miodem, a jednocześnie wybierać regionalny produkt „od sąsiada”, bo ma do niego emocjonalny dostęp. Do 2030 roku lokalność będzie wygrywać nie tylko sentymentem, ale też zaufaniem: krótszy łańcuch dostaw, łatwiejsza weryfikacja producenta, możliwość odwiedzenia pasieki, a także poczucie wspierania małej gospodarki. Właśnie w tej przestrzeni premiumizacja i lokalność stają się jednym trendem: rzemieślniczy miód lokalny może być produktem premium, jeżeli marka pokaże jakość, spójność i wiarygodną historię.

Nowe formy: saszetki, kremowe miody, infuzje

Drugim filarem trendów do 2030 roku jest wygoda, czyli formaty dopasowane do codziennych rytuałów. Miód przez lata kojarzył się z ciężkim słoikiem i łyżką, co w domu działa świetnie, ale w pracy, podróży czy na siłowni staje się niewygodne. Nowoczesny konsument chce produktu, który można zabrać ze sobą, użyć bez bałaganu i dozować precyzyjnie. Stąd rosnąca popularność saszetek, opakowań typu pouch, porcji „on the go” oraz rozwiązań, które pozwalają łatwo dodać miód do owsianki, jogurtu czy napoju. To nie jest moda wyłącznie na opakowanie. To zmiana sposobu używania miodu: z produktu „okazjonalnego” na składnik codziennych mikro-rytuałów.

Wygodne formaty mają też znaczenie dla kontroli porcji. Część konsumentów ogranicza cukier, liczy kalorie lub po prostu stara się jeść bardziej świadomie. Miód, choć naturalny, wciąż jest źródłem cukrów prostych i energii. Precyzyjne porcjowanie pozwala włączyć go do diety bez poczucia przesady. W komunikacji marek do 2030 roku coraz częściej pojawi się więc miód jako „mądra słodycz”: mniej chaotyczna, bardziej kontrolowana, łatwiejsza do

wkomponowania w plan dnia. To podejście dobrze współgra z „clean label”, bo miód bywa postrzegany jako składnik bardziej zrozumiały niż syropy glukozowo-fruktozowe czy sztuczne słodziki. Warunek jest jeden: nie obiecywać nierealnych efektów, tylko uczciwie pokazać rolę miodu jako naturalnego słodzika i nośnika smaku.

W tej samej fali mieszczą się miody kremowe, whipped i spun. Kremowanie miodu odpowiada na dwa częste oczekiwania: łatwość smarowania i przyjemną, jedwabistą strukturę. Dla wielu osób problemem miodu jest krystalizacja, choć z punktu widzenia jakości jest to zjawisko naturalne. Miód kremowy rozwiązuje barierę psychologiczną: wygląda „stabilnie” i jest wygodny w użyciu. Do 2030 roku miody kremowane będą się rozwijać także jako platforma smakowa.

Kremowa baza ułatwia łączenie z dodatkami, bo konsystencja lepiej utrzymuje aromaty, a produkt kojarzy się z deserem, ale wciąż pozostaje w kategorii miodu.

Kolejny trend to miody smakowe i infuzje: zioła, chilli, owoce, kakao, a także bardziej złożone kompozycje. Popularność tzw. hot honey pokazuje, jak miód wchodzi do świata wytrawnych doznań. Słodycz przestaje być „dziecięca” i zaczyna współpracować z ostrością, dymnością, ziołowością. To otwiera nowe zastosowania kulinarne: do pizzy, grillowanych warzyw, serów, marynat, sosów. Miód z kakao lub z dodatkiem owoców z kolei wpisuje się w trend deserowy i śniadaniowy, łącząc w jednym produkcie słodycz, aromat i poczucie „czystego” składu. Konsument chętnie wybiera produkty, które pozwalają uzyskać efekt bez listy dodatków w kuchni. Jeżeli jedna łyżka miodu z kakao daje smak podobny do kremu, ale z prostszą deklaracją składników, jest to atrakcyjna propozycja.

Jednocześnie w miodach smakowych do 2030 roku kluczowe będzie rozróżnienie dwóch podejść. Pierwsze to infuzje bazujące na naturalnych dodatkach, gdzie komunikacja opiera się na prostocie, jakości i czytelności. Drugie to produkty bardziej „cukiernicze”, które mogą wykorzystywać aromaty lub złożone receptury. W kontekście „clean label” będzie rosnąć presja, aby te różnice były jasne. Konsument coraz częściej oczekuje, że jeśli produkt jest pozycjonowany jako naturalny, to skład będzie krótki i zrozumiały. Dla marek oznacza to konieczność uczciwego nazywania: czy to nadal miód, czy produkt miodowy z dodatkami, jak wygląda proporcja, jaki jest sposób wytwarzania i jak zachować jakość.

Wygodne formaty idą w parze z trendami opakowaniowymi. Do 2030 roku opakowanie nie będzie jedynie „ładne”. Ma być funkcjonalne, ekologiczne i wiarygodne. W praktyce oznacza to rozwój materiałów łatwiejszych do recyklingu, ograniczanie zbędnych elementów, a także projektowanie, które komunikuje jakość: minimalizm, czytelna typografia, spójność informacji, często także kody pozwalające prześledzić pochodzenie partii. Opakowanie staje się częścią obietnicy transparentności. Jeśli marka mówi o naturze, a jednocześnie oferuje produkt w formie, która sprawia wrażenie przypadkowej i nieodpowiedzialnej, pojawia się dysonans. Zwyciężą ci, którzy połączą wygodę z odpowiedzialnością.

Miód jako składnik produktów gotowych

Trzecim wielkim trendem jest rosnąca obecność miodu jako składnika gotowych produktów. Miód przestaje być tylko dodatkiem w domu, a staje się elementem przemysłowych receptur, szczególnie tam, gdzie liczy się „czysta etykieta” i naturalna słodycz. W nadchodzących latach miód będzie częściej pojawiać się w granolach, płatkach śniadaniowych, batonach, jogurtach, sosach, dressingach, a także w napojach: od lemoniad po funkcjonalne shoty czy napoje izotoniczne w wersji „bardziej naturalnej”. To kierunek, który wynika z dwóch potrzeb rynku. Po pierwsze, producenci chcą odpowiadać na trend ograniczania sztucznych dodatków i słodzików. Po drugie, konsumenci chcą produktów wygodnych, ale „z poczuciem jakości”, a miód jest jednym z najbardziej rozpoznawalnych symboli naturalnego składnika.

Miód jako słodzik „clean label” ma szczególną przewagę w komunikacji. Jego nazwa jest zrozumiała, nie brzmi chemicznie i nie wymaga tłumaczeń.

Jednocześnie, rzetelnie patrząc, miód nie jest magicznym zamiennikiem cukru bez konsekwencji. Jest produktem o wysokiej zawartości cukrów, więc jego przewaga polega raczej na aromacie, profilu smakowym, wizerunku oraz obecności naturalnych związków, a nie na „zerowym wpływie”. Do 2030 roku marki, które będą używać miodu w produktach gotowych, wygrają wtedy, gdy połączą dwa elementy: realną rolę miodu w smaku i recepturze oraz uczciwą narrację bez przesady w obietnicach zdrowotnych.

W przemyśle spożywczym miód ma też wyzwania technologiczne. Jego skład i właściwości mogą się różnić w zależności od pochodzenia, sezonu i rodzaju miodu. To sprawia, że producenci muszą dbać o stabilność jakości i powtarzalność smaku. Z perspektywy konsumenta będzie to widoczne w rosnącej liczbie produktów, które chwalą się konkretnym pochodzeniem miodu lub współpracą z pasiekami. Do 2030 roku takie partnerstwa będą częstsze, bo dodają wiarygodności i pozwalają tworzyć lepsze historie marek: „z miodem z rodzinnych pasiek”, „z miodem z konkretnego regionu”, „z miodem monofloralnym”. W wersji premium te komunikaty mogą iść dalej: wskazywać partię, sezon, a nawet profil sensoryczny miodu.

Napoje z miodem będą rosły szczególnie szybko, bo łączą dwa trendy: wygodę i funkcjonalność. Miód dobrze wpisuje się w napoje rozgrzewające, wspierające codzienne nawyki, a także w produkty typu ready-to-drink. W praktyce będzie to oznaczać więcej napojów herbacianych i ziołowych z miodem, lemoniad i toników, a także napojów o wizerunku „wspierającym odporność”, które łączą miód z cytrusami, imbirem lub ziołami. Tu znów kluczowa będzie rzetelność.

Konsument jest coraz bardziej świadomy regulacji dotyczących oświadczeń zdrowotnych, a marki muszą uważać, by nie obiecywać leczenia lub działania terapeutycznego. Do 2030 roku w komunikacji zwycięży język „wspierania rytuałów” i „dobrego samopoczucia”, a nie medyczne deklaracje.

W kategorii przekąsek miód staje się elementem, który buduje smak bez konieczności używania wielu dodatków. Baton z miodem, granola z miodem czy jogurt z miodem mają prostą obietnicę: naturalna słodycz i przyjemny aromat.

Dla producentów ważne jest, by miód nie był jedynie marketingowym dodatkiem w śladowej ilości, bo konsumenci coraz częściej czytają składy i rozumieją, że „z miodem” może znaczyć bardzo różne rzeczy. Do 2030 roku presja na transparentność sprawi, że marki będą częściej eksponować realny udział miodu, a także tłumaczyć, jaka jest jego funkcja w produkcie.

Sosy i dressingi to kolejna przestrzeń, gdzie miód ma ogromny potencjał. Miód dobrze łączy się z musztardą, sosem sojowym, octami i cytrusami, budując balans między słodyczą a kwasowością. W trendzie hot honey może stać się podstawą sosów pikantnych. W daniach gotowych miód potrafi podbić smak marynat i glazur, szczególnie w kuchni inspirowanej Azją i Ameryką. Do 2030 roku miód będzie coraz częściej obecny nie tylko w „słodkich półkach”, ale też w półkach wytrawnych, jako element kuchni nowoczesnej, szybkiej i jednocześnie jakościowej.

Opowieść: ekologia, pszczoły, rodzinna pasieka

Wraz z premiumizacją i nowymi formatami rośnie znaczenie storytellingu. Do 2030 roku opowieść o miodzie będzie jednym z głównych czynników wyboru, bo konsument nie kupuje już tylko produktu, ale także wartości, poczucie sensu i relację z marką. Najmocniejszym tematem pozostają pszczoły i ekologia.

Pszczoły stały się symbolem kruchości ekosystemu i potrzeby ochrony bioróżnorodności. Dla marek miodowych to szansa, ale i odpowiedzialność. Nie wystarczy powiedzieć „dbamy o pszczoły”, jeśli nie stoi za tym konkret: praktyki pasieczne, działania edukacyjne, współpraca z rolnikami, wspieranie nasadzeń, ochrona siedlisk. Konsument będzie coraz bardziej wyczulony na greenwashing, czyli ekologiczne deklaracje bez realnego pokrycia.

W opowieści o miodzie rośnie znaczenie transparentności i „clean label” nie tylko w składzie, ale w całym łańcuchu wartości. Do 2030 roku ważne będą certyfikaty, jasne standardy i udokumentowane działania. Dla jednych marek będzie to certyfikacja organiczna, dla innych potwierdzenia jakości, dla jeszcze innych inicjatywy związane z rolnictwem przyjaznym zapylaczom. Pojawi się też więcej narzędzi komunikacyjnych: raporty wpływu, wyjaśnienia na etykietach, materiały edukacyjne, a także cyfrowe ścieżki informacji, które umożliwiają sprawdzenie pochodzenia.

Rodzinna pasieka jako motyw będzie nadal działać, bo budzi zaufanie i emocje. Jednak do 2030 roku sama „rodzinność” przestanie być wystarczająca jako argument. Konsument chce wiedzieć, co to realnie znaczy. Czy pasieka pracuje w sposób odpowiedzialny? Czy dba o dobrostan rodzin pszczelich? Jak wygląda gospodarka pasieczna? Jakie są praktyki w czasie trudnych sezonów? Marki, które pokażą kulisy pracy w sposób zrozumiały, zyskają przewagę. Storytelling pszczelarski będzie polegał mniej na romantyzowaniu, a bardziej na pokazywaniu rzemiosła: sezonowości, ryzyka, pracy z naturą, decyzji podejmowanych w pasiece, a także szacunku do produktu.

Ważnym elementem opowieści będzie też design, bo do 2030 roku estetyka staje się językiem jakości. Minimalistyczne, czytelne opakowania, spójna identyfikacja i dobrze zaprojektowana informacja budują wiarygodność.

Jednocześnie design nie może maskować braku treści. Najlepiej działają marki, które łączą elegancką formę z konkretną informacją: pochodzenie, rodzaj miodu, profil smakowy, zastosowania, standardy jakości. To jest właśnie przyszłość storytellingu: mniej ogólnych sloganów, więcej faktów opowiedzianych w atrakcyjny sposób.

Ekologia w komunikacji będzie coraz częściej przechodzić z poziomu deklaracji na poziom praktyk. Do 2030 roku wzmocni się narracja o bee-friendly farming, czyli działaniach, które wspierają zapylacze: ograniczanie pestycydów, tworzenie pasów kwietnych, utrzymywanie różnorodnych siedlisk, planowanie koszeń w sposób bardziej przyjazny. Marki miodowe, które potrafią opowiadać o takich działaniach bez moralizowania, a z szacunkiem do realiów rolnictwa, będą wiarygodne. Konsument chce czuć, że kupując miód, dokłada cegiełkę do czegoś dobrego, ale nie chce być manipulowany poczuciem winy. Wygra język partnerstwa: pszczelarz, rolnik, konsument i marka jako elementy tego samego systemu.

Jak konsument może świadomie wybierać w gąszczu trendów?

W świecie trendów łatwo się zachwycić, ale równie łatwo się pogubić. Do 2030 roku półki będą pełne miodów premium, smakowych, „funkcjonalnych”, w wygodnych opakowaniach i z pięknymi historiami. Świadomy wybór zaczyna się od prostego nawyku: czytania informacji i zadawania pytań, zanim uwierzy się w obietnicę. Pierwszym kryterium jest skład. Jeśli mówimy o miodzie, skład powinien być prosty. W przypadku produktów z dodatkami warto sprawdzić, co dokładnie dodano i w jakiej logice: czy są to naturalne składniki, czy aromaty, czy produkt jest nadal miodem, czy raczej wyrobem na bazie miodu. W trendzie „clean label” kluczowa jest spójność między deklaracją a rzeczywistością.

Drugim kryterium jest pochodzenie. Informacja o kraju, regionie, pasiece lub przynajmniej o rodzaju miodu daje punkt odniesienia. Im bardziej marka jest konkretna, tym łatwiej zbudować zaufanie. Transparentność to nie nadmiar marketingowych słów, lecz jasne dane: skąd miód pochodzi, jaki ma profil, jakie standardy jakości stoją za produktem. W trendzie premium konsument powinien oczekiwać większej precyzji, a nie tylko wyższej ceny.

Trzecim kryterium jest certyfikacja i wiarygodność oznaczeń. Jeśli produkt jest pozycjonowany jako organiczny, powinno to wynikać z realnych standardów i potwierdzeń. Jeśli marka mówi o jakości premium, warto sprawdzić, czy potrafi ją uzasadnić informacją, a nie tylko estetyką opakowania. W przypadku miodów o reputacji „specjalistycznej” szczególnie ważna jest ostrożność wobec obietnic zdrowotnych. Miód może wspierać codzienne rytuały, być elementem diety i jakościowego stylu życia, ale nie powinien być sprzedawany jako lek. Uczciwe marki będą dbały o język i nie będą obiecywać rzeczy, których nie da się rzetelnie udowodnić.

Czwartym kryterium jest opakowanie, rozumiane nie jako design, ale funkcjonalność i odpowiedzialność. Do 2030 roku opakowania „wygodne” będą powszechne, ale nie każde będzie równie przyjazne środowisku. Warto zwrócić uwagę na to, czy marka komunikuje podejście do materiałów, recyklingu i ograniczania odpadów. Wybór konsumenta w tej kwestii jest sygnałem dla rynku: wygoda nie musi oznaczać braku odpowiedzialności.

Piątym kryterium jest uczciwość obietnic. Trendy często lubią słowa „functional”, „super”, „premium”, „medical”, ale świadomy konsument uczy się oddzielać język od treści. Jeśli produkt jest „funkcjonalny”, warto zapytać, na czym ta funkcjonalność polega: czy to miód z dodatkiem propolisu, kurkumy, adaptogenów, czy po prostu marketingowa etykieta. Jeśli to mieszanka, dobrze sprawdzić proporcje i sens. Dodatki mogą być ciekawe, ale nie zawsze są potrzebne. W wielu przypadkach najlepszym wyborem jest klasyczny miód wysokiej jakości, a „funkcjonalność” wynika z regularności i rozsądnych porcji, a nie z obietnicy natychmiastowego efektu.

Świadome wybieranie to również umiejętność dopasowania miodu do zastosowania. Do napojów i śniadań może sprawdzić się miód łagodniejszy, do wytrawnych potraw bardziej intensywny, do degustacji monofloralny. Trendy do 2030 roku będą zachęcać do eksperymentów, ale to konsument decyduje, czy potrzebuje wygodnej saszetki, czy woli słoik, czy chce miód smakowy, czy czysty. Najważniejsze, by wybór był świadomy, a nie sterowany wyłącznie estetyką i obietnicą.

Zakończenie: miód 2030 jako połączenie tradycji, nauki i designu

Miód do 2030 roku będzie wygrywał na wielu frontach jednocześnie, bo potrafi odpowiedzieć na sprzeczne z pozoru potrzeby: jest tradycyjny, a jednocześnie nowoczesny; prosty w składzie, a jednak bogaty w smak; naturalny, a przy tym gotowy do wkomponowania w produkty wygodne i dopasowane do współczesnego życia. Z jednej strony rośnie segment premium: single origin, monofloralne, organiczne oraz te, które budują reputację dzięki pochodzeniu i jakości. Z drugiej strony rozwijają się formaty „on the go”, miody kremowe i smakowe, które otwierają miód na nowe konteksty kulinarne i nowe grupy odbiorców. Coraz większa rola miodu jako składnika produktów gotowych sprawia, że miód przestaje być niszowym dodatkiem, a staje się pełnoprawnym elementem przemysłu „clean label”.

Jednak najważniejsza zmiana nie dotyczy wyłącznie smaków czy opakowań, lecz sposobu opowiadania o miodzie. Do 2030 roku wygrają marki, które potrafią mówić o pszczołach i ekologii w sposób konkretny i uczciwy, bez przesady i bez pustych deklaracji. Transparentność stanie się walutą zaufania: konsument będzie nagradzał tych, którzy pokazują pochodzenie, standardy i sens swojej pracy. W efekcie miód 2030 będzie czymś więcej niż produktem spożywczym. Będzie połączeniem tradycji, nauki i designu, w którym wartość wynika z jakości, a nie z hałasu marketingowego.

Materiał dofinansowany ze środków UE w ramach Planu Strategicznego dla Wspólnej Polityki Rolnej na lata 2023-2027

Materiał opracowany przez Stowarzyszenie Pszczelarzy Staropolskich Instytucja Zarządzająca Planem Strategicznym dla Wspólnej Polityki Rolnej na lata 2023-2027 – Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi

Artykuł zewnętrzny.